The Grapes of Wrath

The Grapes of Wrath

ناتوان و الکن. توی رسوندن پیامش و توی تحت‌تأثیر قرار دادن من.

هیچکس به جز جان فورد نمی‌تونست تصویری به این اندازه غیرواقعی و سطحی از فقر نشون بده.

دسیکا با دزدان دوچرخه و چاپلین با عصر جدید از فقر و بیکاریِ برآمده از سیستم حرف می‌زنن، جان فورد هم مثلا اومده بود همین‌کارو بکنه. هیچی به جز یه سری جملات شعارزده تحویل نداد. اون سخنرانی پایانی تامی دیگه واقعا مضحک بود.
با این خط داستانی و دیالوگ‌های ضعیف و پوینت‌لس واقعا چطور انتظار می‌ره منِ بیننده «کیسی» و ماجراش رو الهام‌بخش بدونم که اومده منو با یه انشا بدرقه تیتراژ می‌کنه.

فاجعه.
بالاخره یه روز می‌فهمم که چرا اسم جان فورد اینقدر بزرگه.